بی مصرف

دو دسته آدمان که برام غیر قابل تحملن:

آدمایی که اونی نیستن که هستن

آدمایی که از اینی که هستن راضین

/ 6 نظر / 2 بازدید
فريد

اشکالی نداره... خدارو شکر خيلی دور نبود راهم دوباره گذرم افتاد... چقدر ترجيح ميدادم به جای اينکه ديدو بازديد کنيم و بهم نون قرض بدی ازم انتقاد ميکردی يا نظرت رو برام ميگفتی،...

فريد

ميگن وقتی ميخوای از يه مرحله گذر کنی بهتر از خودت متنفر باشی...اين يعنی تو پويا هستی و اين فوق العادست. از اونجايي که در مورد پست شما تو بلاگ من نظر ميديم خواستم پيشنهاد بدم يه شعبه هم اونجا داشته باشين...[نیشخند] اگه موافق باشی[لبخند]

فاطمه اکبری

متنفر بودن رو قبول ندارم.آدم میتونه درعین حالی که خودش رو دوست داره اما اشتباهاش رو ببینه و به خاطر همون اشتباهات و اشکالات از خودش راضی نخواهد بود. در مورد اینم که گفتین دسته دوم رو ترجیح میدین:نظر من:دسته اول از اونی که هستن ناراضین...و به جای اینکه سعی کنن خودشونو اصلاح کنن سعی می کنن به خودشون و دیگرون بقبولونن که یه طور دیگه ای هستن.در واقع از خود حقیقیشون فرار می کنن. اما دسته دوم اصلا متوجه اشکالاتشون نشدن...اونقدر که همیشه هز اونی که هستن کاملا راضین.

فريد

فکر ميکنم دچاره سو تعبير شدين از حرفم.. منظور من اينکه ...زمانی که من از دروغ گفتن خودم بيزار بشام ميتونم دروغ گفتنم رو ترک کنم...بهتر بگم برای تغيير کردن از دروغ گويی به دروغ نگفتن اولين قدم تنفر از دروغ گويی ميتونه باشه... نظرت رو در مورد شعبه زدن نگفتی... اشتراک لينک

مجید

بهتره که ادم خودش برای خودش قابل تحمل باشه